Zo, daar zijn we dan. We? Nou, hier ben ik dan.

Zo nu en dan voel ik de drang een belevenis om te zetten in letters. Korte verhaaltjes. Maar dan ook echt kort. Wanneer ik die drang heb, dan betekent dat veelal dat ik, zuurpruim der zuurpruimen, wakker werd geschud door iets moois. Iets wat mijn hartje sneller liet kloppen. Hoe fijn is het om hartezaken vast te kunnen leggen met letters?

Het kan gaan over een hertje dat langs de (gevaarlijke) weg loopt, over mensen of over een geweldig theaterstuk.

Wat mijn schrijfdrang ook nog wel eens aanwakkert zijn situaties waarin ik de wereld als schouwspel bekijk.


Advertenties

Wondere Wereld

Lachen mocht niet. Ik, als zuurpruim, nam het er toch van. Tot tranen aan toe.

Een pizzaatje/kebabje halen bij een kebabtent in het mooie Elburg. Een dame achter de kassa om de bestellingen op te nemen, drie mannen bezig vlees te harken en pizza’s te maken, frisdrankkast in de hoek. Drie gare tafeltjes naast elkaar met alleen een lange bank aan een zijde om op te zitten. Al wachtend op de bestelling komt er een zeer keurig stelletje binnen. Allebei bleek, schrielletjes, serieus en degelijk:”Goedenavond, wij hebben gereserveerd.” En hop, daar werden ze 30 cm van de kassadame aan een van de drie gare tafeltjes gezet.

Bristols

​Broer en zus spelen op een dijk. Althans, ik neem aan dat het broer en zus zijn. Kleine zusje staat in de startblokken om van de groene dijk af te rennen. Grote broer zegt nog snel even:”Kijk uit voor die, want dat zijn bristols!”

​De ene keer zie ik een uil in een van m’n katten, de andere keer zie ik een stokstaartje in haar en soms ook vos. Heeft zij gewoon veel gezichten of ben ik niet helemaal goed? 

Universele taal

bon apetitKen je dat, dat je muziek zou willen opeten? Dat denk ik vaak als ik muziek aan het luisteren ben. Oh, wat zou ik graag de tonen, de sfeer willen opeten. Mijn maag vullen met al dat lekkers. Eten tot de sfeer weer terug mijn mond uitkomt.

Ik heb het gevoel dat wat ik hoor, ik niet volledig tot mij kan nemen. Ik wil meer, dieper, harder, langer.

Dit doet me denken aan een verhaaltje dat ik vorig jaar schreef. Op 14 september, een enorm warme dag, zat ik binnen achter mijn computertje muziek te luisteren en ik stuitte op een livestream van een dj. Ik kende zijn draaisels en werd er nooit warm van. Daar komt ook nog bij dat ik voornamelijk complete albums of losse nummers luister, geen dj-set; dat moet ik denk ik nog leren. Om een of andere reden zapte ik ‘m niet weg. Ik had een vrije dag, het was bloedheet, ik had een borreltje erbij; het was een goede dag. Hij was zijn setje net begonnen. Het eerste nummer was oké, het tweede nummer was minder, de derde was ook minder en toch liet ik ‘m aanstaan. En ineens, bam, had hij me te pakken. Maar dan ook echt te pakken. Dit was genieten zoals ik nog nooit had gedaan. Dat blijkt wel als ik er zeven maanden later nog over schrijf. Na die heerlijke twee uur móest ik schrijven. Ik geneerde me voor de woorden die eruit kwamen. Ik leek verdorie wel een verliefde tiener. Zo voelde het. Euforisch, meer willen, kriebels, allesoverheersend.

Muziek, liefde, seks, het lijkt hetzelfde.

Ik houd mijn mond

Soms, heel soms, heb ik ineens een lach op mijn gezicht.

Ik denk dan aan dit dorpje en het naastgelegen dorpje. Aan de kroegjes. Bestel je in de kroeg in een willekeurige stad een Cointreau dan krijg je een klein laagje. Een slokje, zeg maar. Bestel je in deze dorpjes een Cointreau dan krijg je op een slok na een sapglas vol. En niet voor de normale prijs van € 4,=, maar voor € 3,20.

Onlangs bestelde ik een Cointreau, het glas werd half gevuld en opeens druk gebaar ‘och nee, de fles is leeg’. Geen nieuwe fles in stock. Ik geef aan dat het prima is zo. Ik wil geld geven, maar dat was niet nodig omdat het glas maar half vol was.. Daar moet ik toch best om gniffelen.

Biblebelt

Mensen (jong! en oud) kijken mij niet aan. Zeggen geen gedag. Zeggen geen bedankt als je iets voor iemand oppakt dat ze uit de handen hebben laten vallen. Loop je iemand tegemoet op een smal paadje en laat je diegene voorgaan omdat het met zijn tweeën niet past, ook dan geen blik. Lucht.
Oude dames, het haar gekapt als prinses Beatrix en uberstrak in de kleren, dringen op een slinkse wijze voor bij de kassa. Soms wel twee plaatsjes. Zeg je er vriendelijk wat van, dan wordt dat niet gehoord. Er wordt niet omgedraaid. Neus bloedt. Wekelijks zie ik ubernette dames met haar als Beatrix dit doen. Ik snap er wer-ke-lijk niets van!

Morgen is heel het dorp gesloten in verband met dankdag. Het is hier potverdikkie elke dag al dankdag! Ze gaan naar de hel als ze mij aankijken. Een vrouw met broek zonder inteeltkoppie. Middeleeuws naargeestig dorp.

En, hier bij de kassa geen Mars of Twix, maar onder andere de dvd ‘Achilleshiel van de Evolutie. 8 Fatale zwakheden in de evolutietheorie’.

14639879_1289801007725474_7313266433586329286_n

Och erm. Ik vrees dat ik vanavond ook maar moet bidden.

Zonder taal ben je nergens

De afgelopen weken heb ik een Syrische jongeman Nederlands mogen leren. Hij spreekt geen Nederlands, geen Engels, geen Duits en ik geen Arabisch. Dat is toch best lastig communiceren en de Google Translate app is gek.

Vandaag sprak hij voor het eerst een volle zin uit, spontaan. In eerdere lessen hebben we onder andere de voorzetsels geoefend. Puur de woordjes met gebaren. Ik ging OP de stoel staan, ik ging NAAST de stoel staan, ik ging TUSSEN de stoelEN staan, ik ging ONDER de tafel zitten. Deze les mocht hij op papier in zinnen het ontbrekende woord/voorzetsel zelf invullen. Aan het eind van de les, spulletjes ingepakt, klaar om te gaan. Hop, zegt-ie:’Ik  ga  naar  de  Albert  Heijn.’ Zo gaaf! Dat was de eerste keer dat hij een volle zin zei.

Ik heb van hem genoten. Wat je uiteraard ab-soluut niet moet doen is lachen om de uitspraak. Maar ik heb toch echt gelachen. Hij gaf er helemaal geen moer om. Totaal geen schaamte wat betreft uitspraak. En maar herhalen, herhalen, mij weer aankijken en horen hoe de uitspraak is en weer proberen. Net zolang totdat hij de juiste uitspraak te pakken had. Intussen dacht ik ‘heb ik een Rotterdams accentje?’.